Tak, o wpół do trzeciej 💍

Tamtego ranka padało, a babcia mówiła, że deszcz przynosi szczęście. O wpół do trzeciej powiedzieli tak, w ratuszu przy rynku, przy trzydziestu ośmiu osobach na składanych krzesłach i fotografie, któremu za wcześnie skończyła się klisza. Potem w ogrodzie stanął namiot. Zespół znał tylko jedenaście piosenek, więc te jedenaście wróciło trzy razy. W połowie ostatniej zabrakło prądu, a oni tańczyli dalej po ciemku. Czterdzieści lat później wciąż są. Kupiliśmy im tę minutę. Nie dzień, nie rok: tę jedną minutę, w której się zaczęło.